Over mij
Wie ik ben en wat mij drijft
Mijn naam is Marcella Faber en wat mij drijft is simpel en wezenlijk tegelijk: ik wil bijdragen aan de ontwikkeling van mensen. Ik geloof dat ieder mens ten diepste verlangt naar leven en werken vanuit zijn of haar eigen kracht, bezieling en authenticiteit.
Maar soms raken we onderweg de verbinding kwijt. Met onszelf, met onze energie, met onze richting. We lopen vast in patronen die ons ooit geholpen hebben, maar die nu niet meer passen. We voelen dat er méér in ons zit, maar weten niet hoe we daar bij kunnen komen.
Ik weet hoe dat voelt. Ik ben jarenlang een kei geweest in aanpassen. In het kijken door de ogen van de ander – wat zou de ander van mij verwachten? – en nog vóór ik er erg in had, schoof ik mezelf opzij. Ik was iemand die het wel regelde, die meedacht, vooruitliep, insprong waar nodig. Tot het moment dat ik me realiseerde dat ik niet meer wist wie ik was, wat ik belangrijk vond, wat ik zelf wilde. Alles wat vanzelfsprekend was geweest, voelde leeg. Dat besef is het begin geweest van mijn transformatie. De weg terug naar mezelf. Naar voelen, naar keuzes maken, naar leven in lijn met wat voor mij klopt.
.
Aanpassen brengt je bij de ander. Eigenheid brengt je bij jezelf. In verbinding met wie je werkelijk bent, ontstaat jouw unieke kracht.
Hoe ik werk
Praktisch, met diepgang en afgestemd op jou
Individuen en teams begeleiden in het terugvinden van eigenheid is de kern van mijn werk. Niet als doel op zich, maar als bron van energie, richting en verbinding.
Ik werk met mensen en teams die verlangen naar ruimte, helderheid en beweging. Die voelen dat het anders mag, maar nog zoeken naar hoe. Mijn stijl is warm, met aandacht en echte interesse. Ik werk onderzoekend en zonder oordeel, en breng lichtheid en humor mee waar het kan, omdat juist het luchtige vaak ruimte geeft aan wat vastzit.
Mijn werk is stevig geworteld in systemisch werken en transactionele analyse. Ik werk met hoofd, hart en lijf, en geloof in de kracht van vertraging én beweging.
Wat mensen vaak teruggeven, is dat ze zich bij mij gezien en veilig voelen, ook als het spannend wordt. Dat ze zich uitgenodigd voelen om te onderzoeken, te voelen, te kiezen. Want pas als je jezelf toestaat om écht te kijken, kan er iets nieuws ontstaan.
Je hoeft niet anders te worden. Je mag worden wie je ten diepste bent.